Kino Marka Hłaski

Książka Kino Marka Hłaski, której pierwsze wydanie ukazało się dwie dekady temu, wciąż pozostaje jedną z nielicznych monografii poświęconych adaptacjom („adaptacja” to wyjątkowo umowny termin) filmowym książek Marka Hłaski. W roku 2004 była w gruncie rzeczy pierwszą i długo jedyną publikacją dotyczącą – jak mówi tytuł – „Kina Marka Hłaski”.  Tekst został dobrze przyjęty przez znaczących filmoznawców, takich jak m.in. Ewelina Nurczyńska-Fidelska czy Andrzej Gwoźdź. 
W monografii piszę, generalnie, o trzech książkach i filmach na ich podstawie nakręconych. Trzech ekranizowanych tytułach, bo właśnie te trzy obrazy w mojej opinii są najważniejsze. Będą to: Pętla (1957), reż. Wojciech J. Has, Ósmy dzień tygodnia (1958) reż. Aleksander Ford i Baza ludzi umarłych (1959), według opowiadania Następny do raju, reż. Czesław Petelski. Kto przeczytał te książki i obejrzał te filmy, długo ich nie zapomni. Jakkolwiek filmów na podstawie prozy Hłaski jest więcej – o czym też piszę i co sygnalizuję w książce. 

Z Wprowadzenia do drugiego wydania

Konrad Ludwicki - prozaik i eseista. Autor m.in. monografii Pisanie jako egzystencja(lizm). Refleksja autotematyczna na marginesie „Księgi niepokoju” Fernanda Pessoi (Warszawa 2011), Bóg – Zło – Modlitwa. Wokół „Uwag 1940–1942”  Karola Ludwika Konińskiego” (Kraków 2016) i O Schulzu. Egzystencji, erotyzmie i myśli... Repliki i fikcje (Kraków 2022) Jest też autorem dwóch wydań powieści Lakrimma (Katowice 2008 i 2016) oraz zbioru opowiadań Ściana i inne miniatury (Warszawa 2011).  Publikował m.in. w Akancie, Gazecie Wyborczej, Materiałach i Studiach Słowianoznawczych, Nowym Napisie, Nowych Książkach, Studium, Schulz/Forum, Studia Historicolitteraria, Studia de Cultura, Teologii Politycznej. Zawodowo związany z  Uniwersytetem Jana Długosza w Częstochowie.